سلام .

ساعت 12:30 شب . یکی از دوستانم دیروز در نمایشگاه از سفیدی چشمم عکش گرفت و گفت یک رگش خونی شده یعنی فشار چشمت بالاست .

نوشتنت هم که نمیاید . زور که نیست باید بیاید .

یکی از همین روزهای سخت به خودت ناگهان گفتی :" بروم یک کاری کنم بازنشسته شوم !" حالا فکرش را بکن که از لحاظ اداری هنوز زیر ده سال برایت حساب کرده اند...

مهم نیست اما .

مهم این است که گاهی دلت می خواهد بکنی و پرواز کنی .

پرواز هم نکنی . از اینکه تمام آرزوهایت و کارهای مورد علاقه ات را در نیمه های شب باید انجام بدهی و به فردا ها و فرداها بیندازی و گمان کنی که مثل نوح نبی عمری هزار ساله داری ...غصه ات می شود و بعد به وبلاگت که نگاه می کنی و می بینی حتی یادداشت های دلی ات هم کم شده گزارشهای دلی ات به صفر رسیده . احساس میکنی در نقطه صفر مرزی هستی  ..حالا فرقی نمی کند چند نفر از عالم یا از همین دوروبر خودمان مثلا همین "باشگاه خبرنگاران " جوان دلشان میخواهد یله بزنند روی صندلی ای که تو از آن گریزانی گاهی ....

کارها که یکنواخت می شود .

عشق ها که پر می کشند .

عاشقانه کار کردن جای خودش را می دهد به از روی وظیفه کار کردن .

درست مثل نماز خواندن های ماست که بدویم قضا نشود ...

زندگی ما پیچیده نیست . می شود خیلی راحت با شادی . از کنار خیلی چیزها گذشت . با سبکی . مثل کبوترهای سفید . حتی نامه هم به نوک منقارت نگیر ....قوقویی کنی و پر بکشی . به شرط آنکه نگویی به شرط آنکه .....به همین دوازده و نیم شب هم قانع باشی برای اینکه یک قدم برداشته ای در این مرداب سخت یکنواختی و روزمرگی و کارهای از روی  غم نان و عشق به کاری که دوستش داری اما آزارها و خستگی هایش هم گاهی فراری ات میدهد . هیچ کس مقصر نیست ...

دل ما به دور رویت ز چمن فراغ دارد

که چو سرو پایبند است و چو لاله داغ دارد ....

امروز به یکی از دوستانم که خیلی از او ممنون هستم به خاطر نقطه عطفی که درزندگی ام در سال جدید ایجاد کرد گفتم :

ما گاهی مثل سیندرلا هستیم  . ساعت 12 شب از قصر شاهزاده در رفت که مبادا لباسهایش کهنه شود . باید ساعت 4 و 5 و وقتی که خیلی کارکرده ایم بزنیم بیرون و حتی شده زیر پتو قایم شویم مبادا که سوتی بدهیم و عصبانی شویم و خستگی ها را سر دیگری خالی کنیم و به قول سهراب کاری کنیم که به قانون زمین بربخورد .

یک خبرنگار خوب اول از همه باید متعادل کار کند .تراکتور بازی را دوست ندارم . نمایشگاه کشتزار من است ولی از این همه بذرهای کاشته و درختان نروییده خسته ام . آیا واقعا این همه بازدید کننده کتاب میخرند؟ اگر ما ملت انقدر عشق کتاب هستیم پس چرا وضعیت درک و شعور جامعه باسوادمان این است چه برسد به جامعه کم سواد...راستی یادم نبود ...نباید بگویم ای کاش . شب بر شما خوش به امید روز.

http://chistayasrebi.persianblog.ir/post/89

از خیابان می گذشتم . حدیثی روی پل عابر توجهم را جلب کرد.

"من ، دنیای دنیا پرستان را دوست ندارم ." حضرت فاطمه زهرا(س)"

چند قدم جلوتر روی تبلیغ کتابهای پزشکی، یک کاغذ کسب و کار ناشر کتاب را با این نوشته خراب کرده بود.....تضادی بود با کاغذ زیرین و هماهنگی ای بود با حدیثی که در راه خوانده بودم.

 آیا دنیا پرستی یک عده باعث فقر و احتیاج عده ای دیگر شده است؟بدون شک.

و باز به خاطر آوردم روایت امام معصومی را که ، در هر پدیده ای که می بینید ، پندی است .

وقتی به سال نود فکر می کنم اصلا نوشتنم نمیاد  .آلزایمر شدم انگار .

کار کردن هم که نشد خاطره .

اما یک کارهایی همیشه خاطره است.

یک خاطره هایی هم چون قبلا در این وبلاگ گفته شده تکراری هستند .

یک خاطره هایی هم سری هستند . یعنی جزو اسرارند . شخصی اند و اگر به قول سفیدبرفی از رویاها و آرزوهات بگی ممکنه برآورده نشن .

اما یک چیزی این وسط باقی مونده ...یک کتاب که بالاخره شق القمر کردم و بعد از یک سال ترجمه اش تمام شد و به مرحله چاپ رسید . برای ما که روزی صدها سطر می نویسیم برای کار و موظفی که البته اون هم به نوعی کار دل است ...یعنی منظورم نوشته های خبری و گزارشهای خبری است ....نوشتن برای تلویزیون یک مفهومی داره اما نوشتن به عنوان کتاب و یک کار ماندگار معنای دیگری داره که با صد تا فیلم سینمایی ساختن هم اگر هنرشو داشتیم عوض نمیکردیم .....انگار . یک جایی . یک کسی به ما میگه .یادت نره که منم هستم .لینکی که به کتاب مربوط می شه در اینجاست . نمیدونم برای سن شما مناسب هست یا نه اما برای سن من که مناسب بود و در تمام مدتی که روی این کتاب کار میکردم از دست این بچه لاغری که خاطرات مدرسه اش رو نوشته بود مدام میخندیدم....

سال نو مبارک .........عید شاد و خندانی داشته باشید .

انتخابات امسال را از نزدیک دیدم و ندیدم .امسال در ستاد انتخابات وزارت کشور بودم و این البته  هم جذاب بود هم کمی خسته کننده تر از همیشه .

***

در کنار همکاران خوب و خبره و صمیمی ای که هرکدامشان دریایی تجربه بودند . از خبرنگاران بسیار مسلط و کارکشته رادیو بگیر تا گویندگان و مجریان توانمند .بهترین ها در کنارم بودند و احساس می کردم از اینکه در کنارشان هستم خوشحالم چون چیزهای جدیدی یاد گرفتم .

کارهای ستادی مدیر خبرمان و همکاران خوبم آقایان کامران نجف زاده و صمدی هم برایم جالب بود . کلا هر وقت با خبرنگار دیگری همراه می شوم نکته جدیدی یاد می گیرم . هرکسی برای خودش سبک و روشی دارد که دیگری ندارد . ( داستان درخت بخشنده سیلورستاین را خوانده ای ؟  البته هرکسی هم نمی تواند درخت بخشنده باشد ...چه بسیار علف های هرز که به دست و پایت فقط گیر می کنند.)

به هرحال ، اینکه اسم ها پشت هم می رسند و تو مجبوری هر نیم ساعت یکبار بپری روی سکو و با مردم مستقیما حرف بزنی تجربه منحصر به فرد و خاصی بود .....که شد همین  عکس و برگی از دفتر تجربه های کاری.

شاید خبرنگاری هم مثل زندگی باشد یکبار تجربه اش می کنی و هیچ کدام از

تجربه هایت به دیگری شباهت ندارد.